Przemysław Krawiec

Nazywam się Przemysław Krawiec. Od ponad dziesięciu lat pracuję jako psychoterapeuta integratywny, co oznacza dla mnie coś więcej niż korzystanie z różnych metod. Przede wszystkim staram się patrzeć na człowieka jako na całość: na emocje, sposób myślenia, ciało, relacje, historię życia, ale także wartości i duchowość. Ukończyłem czteroletnie szkolenie psychoterapeutyczne w nurcie integratywnym oraz szkolenie z zakresu Emotion Focused Therapy (EFT). Bliskie jest mi podejście humanistyczno-doświadczeniowe. Odbyłem ponadto szkolenie wprowadzające do ISTDP, a obecnie szkolę się w zakresie Dance Movement Therapy (DMT), pogłębiając pracę z ciałem i ruchem. Swoją pracę regularnie poddaję superwizji. Ważnym elementem mojego przygotowania zawodowego było również własne doświadczenie psychoterapii w różnych podejściach. Pracuję przede wszystkim z osobami dorosłymi. Często trafiają do mnie ludzie, którzy znaleźli się na jakimś życiowym zakręcie: przeżywają kryzys, stoją przed trudną decyzją, zmagają się z silnymi emocjami albo mają poczucie, że coś w ich życiu przestało działać. Towarzyszę osobom, którym trudno budować bliskie relacje, wchodzić w związki, stawiać granice, wyrażać złość czy pozostawać blisko drugiego człowieka bez tracenia siebie. Wspieram także rodziców nastolatków, szczególnie wtedy, gdy relacja z dorastającym dzieckiem staje się pełna napięcia albo bezradności. Nie prowadzę psychoterapii dzieci i młodzieży – pracuję z dorosłymi, pomagając im lepiej rozumieć zarówno swoje dziecko, jak i siebie w roli rodzica. Prowadzę również konsultacje dla par, zwłaszcza gdy partnerzy potrzebują najpierw zrozumieć, co właściwie dzieje się w ich relacji i jakiej pomocy potrzebują.

Szczególne miejsce w mojej pracy zajmuje pogranicze psychologii i duchowości. Towarzyszę osobom, dla których religijność zamiast być oparciem i radością, stała się źródłem lęku, poczucia winy, przymusu czy wewnętrznego konfliktu. Bliskie jest mi poszukiwanie takiej duchowości i religijności, które pomagają człowiekowi żyć pełniej i bardziej świadomie, a nie odbierają wolność. W tym obszarze korzystam również ze swojego wykształcenia teologicznego (jestem magistrem teologii) i wieloletniego doświadczenia prowadzenia ludzi w ich duchowym wzroście. Jestem ponadto absolwentem politologii ze specjalizacją socjologiczną. Te różne perspektywy pomagają mi patrzeć na człowieka nie tylko poprzez jego wewnętrzne przeżycia, ale również poprzez relacje, środowisko, kulturę i świat, w którym żyje. Ważne jest dla mnie ciało. Nie traktuję go jedynie jako dodatku do tego, co dzieje się „w głowie”. Ciało pamięta, reaguje i często mówi o nas wcześniej, niż jesteśmy w stanie coś nazwać słowami. Dlatego w terapii interesuje mnie nie tylko to, co człowiek myśli, ale również to, co czuje i czego doświadcza. Poza gabinetem jestem człowiekiem, któremu bliska jest twórczość. Gram na pianinie, tańczę, piszę i lubię przyglądać się rzeczywistości. Ważna jest dla mnie również relacja człowieka ze zwierzętami: mam psa i pierwsze doświadczenia związane z dogoterapią. Nie posiadam gotowej recepty na człowieka. Bardziej interesuje mnie wspólne odkrywanie, co dzieje się właśnie z Tobą i czego potrzebujesz. Chciałbym, żeby terapia pomagała nie tylko pozbywać się tego, co boli, ale również stawać się coraz bardziej spójnym: ze swoim ciałem, emocjami, wartościami, relacjami i własnym sposobem przeżywania świata.